Londra'daki “Yıllar” ın son performansından yaklaşık 40 dakika sonra Stephanie Schwartz aniden kendimi hasta hissetti ve başını bacaklarının arasına koymak zorunda kaldı.
Aktris Romola Garai, kürtaj yapmaya çalışan genç bir Fransız kadını tasvir ederken Harold Pinter Tiyatrosu'nda sahnede iki örgü iğnesi tuttu. Sahne 1964'te oynandı, Fransa'daki tıbbi kürtajın yasadışı olduğu ve Garai'nin karakterinin anneliğe hazır olmadığı bir dönem.
39 yaşındaki Schwartz, Garai'nin karakteri Annie'nin prosedürü kısaca da olsa güçlü bir şekilde gerçekleştirme girişimini tanımladığında zayıf hissettiğini söyledi. Ama sonra, Schwartz'ın hatırladığı gibi, yukarıdaki balkonda bir heyecan vardı. Bir izleyici gerçekten bayıldı.
Geçen yaz Almeida Tiyatrosu'nda kısa bir süre için, o zaman West End'de geçen ay “Yıllar” Londra Tiyatrosu hakkındaki konuşmalardı. Bunun, izleyicinin altı dakikalık kürtaj sahnesine tepkileriyle, üretimin ve beş aktrisinin bir kadının hayatını güçlü bir şekilde temsil ettikleri için koruduğu neredeyse evrensel eleştirel tanınma kadar ilgisi var.
Tiyatro müdavimleri yeni bir şey olmasa da – neredeyse on yıl önce Ulusal Tiyatro'da Sarah Kane'nin “Temizlendiği” sahnedeki işkence hakkında birkaç şey – “Yıllar” da dikkat çekiyor. Gösteri yapımcısı Sonia Friedman, Etholder bilet uyarısına rağmen en az bir kişinin her performansta bayıldığını söyledi.
Friedman, özellikle Amerika Birleşik Devletleri'nde birçok kadının üreme haklarından bir geri dönüşten korktuğu bir zamanda, sahnenin gücünü tanıdığını söyledi. Annie evde kürtaj yapmadıktan sonra, bir backstreet kliniğine ziyaretini anlatıyor ve daha sonra fetusu evde oynadı. Yine de Friedman, sahnenin tüm “güçleri, acı ve sevinçlerinde” kadınların hayatı olan bir parça hakkındaki tartışmayı geçtiğinden endişe ettiğini söyledi.
“Tartışma neye hakim olmalı,” dedi Friedman, “:” Kadınlar, kadınlar hakkında sahnede böyle bir iş için neden bu kadar uzun sürdü? “
Annie Ernaux'un otobiyografik bir kitabına dayanarak, literatürdeki Nobel Ödülü, 2008'den itibaren bir otobiyografik kitaba dayanan, sadece bir kadının hayatını kavramakla kalmayıp aynı zamanda Fransa'nın cinsel kurtuluş ve tüketiciliğe kaymasını gösterme girişimidir.
Oyunun direktörü Eline Arbo, kitabı okuduğunda, Ernaux'un yazımı bir diyalog içermese bile, duygusal, politik ve sosyal tarihin karışımını hemen sahneye koymak istediğini söyledi. “Herkes deli olduğumu düşündü,” dedi Arbo.
Kürtaj sahnesini dahil etmeyi iki kez düşünmedi. Arbo (Ernauux neredeyse ölüme kanıyordu), Ernaux'un hayatında önemli bir andı ve seyirciye yasal kürtajın önemini hatırlatmanın önemli olduğunu da sözlerine ekledi.
Garai, gösteri için konuştuğunda kürtaj sahnesini gerçekleştirdiğini ve birçok kadının kürtaj olarak yaşadığı bir şeyin “büyük, doğru bir temsili” olduğunu hissettiğini söyledi. “Onlar onların bedenleri, hikayeleri,” dedi Garai.
Provalar sırasında Garai, Arbo'nun yönetmen Hollanda'da şovu düzenlediğinde bir avuç seyircinin aktarıldığını söyledi. Ancak Garai, Londra'da benzer tepkiler olasılığına sahip olduğunu söyledi. Garai, Shakespeare'den kanlı prodüksiyonları uygulamak için kullanılan İngiliz tiyatro müdavimlerini hatırladı.
Ancak Almeida Tiyatrosu'ndaki oyun açıldıktan iki gün sonra sahne yöneticisi sahnenin ortasında acele etti ve şovu durdurdu. Birisi bayıldı.
Çizgi, kürtaj yaşayan bir kadını travmatize ettiğinden korkuyordu, ancak kısa süre sonra kalıp olmadığı anlaşıldı: erkekler kadınlar gibi geçti.
Belki yaz sıcaklığı bir faktördü? Ama şimdi parça West End'de koştuğuna göre, acı soğuk kışın bayılma “daha kötüydü” dedi Garai. (Koşu 19 Nisan'da sona eriyor.)
Arbo, tepkiler için en iyi teorisinin, kürtajı hayal etmek için şovun çizgili stilinin seyirciye odayı bıraktığını ve böylece sahnenin yoğunluğunu arttırdığını söyledi. Gerçekten, seyircinin neden West End'de aktarıldığı hakkında hiçbir fikri olmadığını söyledi. “Bir cevabın var mı?” diye sordu. “Yapmıyorum!”
Yakın tarihli bir performans sırasında, mola vermeden neredeyse iki saat süren gösteri, yaklaşık beş dakika boyunca iki kez durduruldu, böylece ushers sinir tiyatro müdavimleriyle ilgilenebilir. Diğer seyirciler bu kesintiler için karışık duygular olduğunu söyledi. Emekli bir iş danışmanı olan 65 yaşındaki Mary Tyler, oyun ilk durduğunda içini çekti. “Şaka yapıyorlar,” dedi. “Bu aktörler için çok kaba.”
Oyun ikinci kez durduğunda, 35 yaşındaki Chi Ufodiama, bir PR işçisine kürtaj yaşayan birinin mücadele etmesi gerektiğinde sevimli olduğunu söyledi, ancak molaların şovun kasıtlı bir parçası olduğundan şüpheliydi. (Garai bu fikri yayınladı: “Bunu neden yapmalıyız?”)
Her molada Garai sahnenin arkasına gitti ve diğer dört kadının Annie'yi çeşitli noktalarda oynadığı bir daire oluşturdu: Anjli Mohindra, Harmony Rose-Bremner, Gina McKee ve Deborah Findlay. Garai, çizginin, oyunun kadınların ortak deneyimiyle ilgili olduğunu izleyiciye işaret etmek için sahnede kalmaya karar verdiğini söyledi. “Hepimiz bu hikayenin geri kalanını birlikte anlatmak için buradayız” dedi.
Uhher, seyirciye (bazen su şişeleri veya tıbbi yardım) iyi olmasını sağladığı anda, Garai sahnenin önüne döndü ve daha önce olduğu gibi yoğun bir şekilde hareket etti. Garai, mor merkezini kesintiye uğratan bir yönetmenden farklı olmadığını söyledi.
Kürtaja katlanmak için birkaç dakika içinde, karakteri o andan itibaren devam etmişti: evleniyor, bir anne oldu ve yakında boşanma ve kadınların hayatına ışık tutan diğer sahneler tarafından yarıştı. Bazıları garipti, McKee'nin orta yaşta Annie'yi oynadığı bir an gibi, ilk aerobik dersini ziyaret etti. Annie'nin ellili ve 60'lı yıllarda tasvir ettiği Findlay'da biri de dahil olmak üzere diğer sahneler daha tutkuluydu.
Garai için Mayıs Aralık ayındaki bu romantizm kürtaj kadar güçlü bir ifadeydi. Garai, yaşlı kadınların “sadece kendilerini istemediğini, aynı zamanda arzu nesneleri de olmasını” gösterdiğini ve Londra sahnesinde böyle bir ilişki görmediğini de sözlerine ekledi.
Bayılma hissi veren seyirci Schwartz için bile, oyunun daha geniş mesajları eve çarptı. Bazı anların geçmiş nesil kadınları düşündüklerini ve kendi yaşam deneyimlerini ve arkadaşlarını düşündüklerini düşündüklerini söyledi.
Parça “kadınlığın bu kadar güvenilir bir temsili” idi, Schwartz ve bu da kürtaj sahnesini içermesi gerektiği anlamına geliyordu.
Aktris Romola Garai, kürtaj yapmaya çalışan genç bir Fransız kadını tasvir ederken Harold Pinter Tiyatrosu'nda sahnede iki örgü iğnesi tuttu. Sahne 1964'te oynandı, Fransa'daki tıbbi kürtajın yasadışı olduğu ve Garai'nin karakterinin anneliğe hazır olmadığı bir dönem.
39 yaşındaki Schwartz, Garai'nin karakteri Annie'nin prosedürü kısaca da olsa güçlü bir şekilde gerçekleştirme girişimini tanımladığında zayıf hissettiğini söyledi. Ama sonra, Schwartz'ın hatırladığı gibi, yukarıdaki balkonda bir heyecan vardı. Bir izleyici gerçekten bayıldı.
Geçen yaz Almeida Tiyatrosu'nda kısa bir süre için, o zaman West End'de geçen ay “Yıllar” Londra Tiyatrosu hakkındaki konuşmalardı. Bunun, izleyicinin altı dakikalık kürtaj sahnesine tepkileriyle, üretimin ve beş aktrisinin bir kadının hayatını güçlü bir şekilde temsil ettikleri için koruduğu neredeyse evrensel eleştirel tanınma kadar ilgisi var.
Tiyatro müdavimleri yeni bir şey olmasa da – neredeyse on yıl önce Ulusal Tiyatro'da Sarah Kane'nin “Temizlendiği” sahnedeki işkence hakkında birkaç şey – “Yıllar” da dikkat çekiyor. Gösteri yapımcısı Sonia Friedman, Etholder bilet uyarısına rağmen en az bir kişinin her performansta bayıldığını söyledi.
Friedman, özellikle Amerika Birleşik Devletleri'nde birçok kadının üreme haklarından bir geri dönüşten korktuğu bir zamanda, sahnenin gücünü tanıdığını söyledi. Annie evde kürtaj yapmadıktan sonra, bir backstreet kliniğine ziyaretini anlatıyor ve daha sonra fetusu evde oynadı. Yine de Friedman, sahnenin tüm “güçleri, acı ve sevinçlerinde” kadınların hayatı olan bir parça hakkındaki tartışmayı geçtiğinden endişe ettiğini söyledi.
“Tartışma neye hakim olmalı,” dedi Friedman, “:” Kadınlar, kadınlar hakkında sahnede böyle bir iş için neden bu kadar uzun sürdü? “
Annie Ernaux'un otobiyografik bir kitabına dayanarak, literatürdeki Nobel Ödülü, 2008'den itibaren bir otobiyografik kitaba dayanan, sadece bir kadının hayatını kavramakla kalmayıp aynı zamanda Fransa'nın cinsel kurtuluş ve tüketiciliğe kaymasını gösterme girişimidir.
Oyunun direktörü Eline Arbo, kitabı okuduğunda, Ernaux'un yazımı bir diyalog içermese bile, duygusal, politik ve sosyal tarihin karışımını hemen sahneye koymak istediğini söyledi. “Herkes deli olduğumu düşündü,” dedi Arbo.
Kürtaj sahnesini dahil etmeyi iki kez düşünmedi. Arbo (Ernauux neredeyse ölüme kanıyordu), Ernaux'un hayatında önemli bir andı ve seyirciye yasal kürtajın önemini hatırlatmanın önemli olduğunu da sözlerine ekledi.
Garai, gösteri için konuştuğunda kürtaj sahnesini gerçekleştirdiğini ve birçok kadının kürtaj olarak yaşadığı bir şeyin “büyük, doğru bir temsili” olduğunu hissettiğini söyledi. “Onlar onların bedenleri, hikayeleri,” dedi Garai.
Provalar sırasında Garai, Arbo'nun yönetmen Hollanda'da şovu düzenlediğinde bir avuç seyircinin aktarıldığını söyledi. Ancak Garai, Londra'da benzer tepkiler olasılığına sahip olduğunu söyledi. Garai, Shakespeare'den kanlı prodüksiyonları uygulamak için kullanılan İngiliz tiyatro müdavimlerini hatırladı.
Ancak Almeida Tiyatrosu'ndaki oyun açıldıktan iki gün sonra sahne yöneticisi sahnenin ortasında acele etti ve şovu durdurdu. Birisi bayıldı.
Çizgi, kürtaj yaşayan bir kadını travmatize ettiğinden korkuyordu, ancak kısa süre sonra kalıp olmadığı anlaşıldı: erkekler kadınlar gibi geçti.
Belki yaz sıcaklığı bir faktördü? Ama şimdi parça West End'de koştuğuna göre, acı soğuk kışın bayılma “daha kötüydü” dedi Garai. (Koşu 19 Nisan'da sona eriyor.)
Arbo, tepkiler için en iyi teorisinin, kürtajı hayal etmek için şovun çizgili stilinin seyirciye odayı bıraktığını ve böylece sahnenin yoğunluğunu arttırdığını söyledi. Gerçekten, seyircinin neden West End'de aktarıldığı hakkında hiçbir fikri olmadığını söyledi. “Bir cevabın var mı?” diye sordu. “Yapmıyorum!”
Yakın tarihli bir performans sırasında, mola vermeden neredeyse iki saat süren gösteri, yaklaşık beş dakika boyunca iki kez durduruldu, böylece ushers sinir tiyatro müdavimleriyle ilgilenebilir. Diğer seyirciler bu kesintiler için karışık duygular olduğunu söyledi. Emekli bir iş danışmanı olan 65 yaşındaki Mary Tyler, oyun ilk durduğunda içini çekti. “Şaka yapıyorlar,” dedi. “Bu aktörler için çok kaba.”
Oyun ikinci kez durduğunda, 35 yaşındaki Chi Ufodiama, bir PR işçisine kürtaj yaşayan birinin mücadele etmesi gerektiğinde sevimli olduğunu söyledi, ancak molaların şovun kasıtlı bir parçası olduğundan şüpheliydi. (Garai bu fikri yayınladı: “Bunu neden yapmalıyız?”)
Her molada Garai sahnenin arkasına gitti ve diğer dört kadının Annie'yi çeşitli noktalarda oynadığı bir daire oluşturdu: Anjli Mohindra, Harmony Rose-Bremner, Gina McKee ve Deborah Findlay. Garai, çizginin, oyunun kadınların ortak deneyimiyle ilgili olduğunu izleyiciye işaret etmek için sahnede kalmaya karar verdiğini söyledi. “Hepimiz bu hikayenin geri kalanını birlikte anlatmak için buradayız” dedi.
Uhher, seyirciye (bazen su şişeleri veya tıbbi yardım) iyi olmasını sağladığı anda, Garai sahnenin önüne döndü ve daha önce olduğu gibi yoğun bir şekilde hareket etti. Garai, mor merkezini kesintiye uğratan bir yönetmenden farklı olmadığını söyledi.
Kürtaja katlanmak için birkaç dakika içinde, karakteri o andan itibaren devam etmişti: evleniyor, bir anne oldu ve yakında boşanma ve kadınların hayatına ışık tutan diğer sahneler tarafından yarıştı. Bazıları garipti, McKee'nin orta yaşta Annie'yi oynadığı bir an gibi, ilk aerobik dersini ziyaret etti. Annie'nin ellili ve 60'lı yıllarda tasvir ettiği Findlay'da biri de dahil olmak üzere diğer sahneler daha tutkuluydu.
Garai için Mayıs Aralık ayındaki bu romantizm kürtaj kadar güçlü bir ifadeydi. Garai, yaşlı kadınların “sadece kendilerini istemediğini, aynı zamanda arzu nesneleri de olmasını” gösterdiğini ve Londra sahnesinde böyle bir ilişki görmediğini de sözlerine ekledi.
Bayılma hissi veren seyirci Schwartz için bile, oyunun daha geniş mesajları eve çarptı. Bazı anların geçmiş nesil kadınları düşündüklerini ve kendi yaşam deneyimlerini ve arkadaşlarını düşündüklerini düşündüklerini söyledi.
Parça “kadınlığın bu kadar güvenilir bir temsili” idi, Schwartz ve bu da kürtaj sahnesini içermesi gerektiği anlamına geliyordu.
